ΡΑΓΑΔΕΣ ΤΟΥ ΠΡΩΚΤΟΥ ΚΑΙ ΣΕΞΟΥΑΛΙΚΩΣ ΜΕΤΑΔΙΔΟΜΕΝΑ ΝΟΣΗΜΑΤΑ

Off 1

Μεταξύ των ανθρώπων που είναι πιθανό να αναπτύξουν ραγάδες του πρωκτού περιλαμβάνονται ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, γυναίκες μετά τον τοκετό, ηλικιωμένοι ενήλικες ή άτομα με σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις.

μεταδιδόμενα νοσήματα κ featured1

Οι ραγάδες του πρωκτού αποτελούν μικρά σχισίματα τα οποία εντοπίζονται στην είσοδο του πρωκτού, είτε στην πρόσθια είτε στην οπίσθια επιφάνεια του πρωκτού ή και στις δύο επιφάνειες του πρωκτού αλλά πάντοτε στη μεσαία γραμμή. Ανάλογα με τη σοβαρότητα της κατάστασης οι ραγάδες του πρωκτού μπορεί να προσβάλλουν μόνο το επιθήλιο ή να περιλαμβάνουν όλη τη βλεννογόνο. Μεταξύ των ανθρώπων που είναι πιθανό να αναπτύξουν ραγάδες του πρωκτού περιλαμβάνονται ασθενείς με φλεγμονώδη νόσο του εντέρου, γυναίκες μετά τον τοκετό, ηλικιωμένοι ενήλικες ή άτομα με σεξουαλικώς μεταδιδόμενες λοιμώξεις.

Οι ραγάδες του πρωκτού είναι αποτέλεσμα τραυματισμού του εσωτερικού τοιχώματος του πρωκτού. Η ακριβής αιτιολογία δεν είναι γνωστή αν και υπάρχουν κάποιοι πιθανοί αιτιολογικοί παράγοντες που ενδέχεται να επηρεάζουν την εμφάνιση των πρωκτικών ραγάδων. Η ραγάδα του πρωκτού μπορεί να είναι οξεία εάν υπάρχει για διάστημα έως 6 μήνες, ενώ όταν υπάρχει για διάστημα άνω των 6 μηνών αναφέρεται ως χρόνια ραγάδα πρωκτού.

Τα συμπτώματα των πρωκτικών ραγάδων μπορεί να κυμαίνονται από μικρή ενόχληση έως σοβαρό πόνο κατά την κένωση, ο οποίος μπορεί να έχει διάρκεια από μερικά λεπτά έως και ώρες μετά την κένωση, ενώ μεταξύ των κενώσεων οι ασθενείς είναι ασυμπτωματικοί τις περισσότερες φορές. Η διάγνωση γίνεται μέσω κλινικής εξέτασης και μπορεί να επιβεβαιωθεί μέσω ψηφιακής πρωκτοσκόπησης εάν αυτό δεν είναι δυνατό να γίνει μέσω του ιστορικού του/της ασθενούς.

Στην πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν απαιτείται κάποια ειδική θεραπευτική αγωγή. Κάποιες φορές χορηγείται αγωγή για την ανακούφιση από τον πόνο και τη δυσκοιλιότητα, η οποία μπορεί να περιλαμβάνει από απλές διατροφικές προσαρμογές, όπως η κατανάλωση μεγαλύτερων ποσοτήτων φυτικών ινών, έως ειδική φαρμακευτική αγωγή σε σοβαρότερες περιπτώσεις και χειρουργική επέμβαση σπάνια.

Ως προς την υποτροπή και επανεμφάνιση των ραγάδων του πρωκτού, αυτό μπορεί να προκύψει σε περίπτωση δυσκολιών κατά τις κενώσεις ή τραυματισμός στην περιοχή. Ωστόσο, σε περίπτωση αδικαιολόγητης συνεχούς υποτροπής των ραγάδων του πρωκτού παρά τη χορήγηση φαρμακευτικής αγωγής θα πρέπει να διερευνηθούν και άλλα πιθανά αίτια, όπως η νόσος του Crohn και τα σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα. Σε τέτοιες περιπτώσεις ο γιατρός μπορεί να συστήσει τη διεξαγωγή κολονοσκόπησης ώστε να προσδιοριστεί το αίτιο της επανεμφάνισης των ραγάδων του πρωκτού.

Βιβλιογραφία

  1. Altomare DF, Binda GA, Landolfi V, et al. The management of patients with primary chronic anal fissure: a position paper. TechColoproctol. 2011;15(2):135-141. Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: ncbi.nlm.nih.gov/pmc/articles/PMC3099002/
  2. Cross KL, Massey EJDA, Fowler AL, Monson JRT. The management of anal fissure: ACPGBI position statement. Colorectal Dis.2008;10(Suppl 3):1–7.
  3. Griffin N, Acheson AG, Tung P, Sheard C, Glazebrook C, Scholefield JH. Quality of life in patients with chronic anal fissure. Colorectal Dis.2004;6:39–44.
  4. Perry WB, Dykes SL, Buie WD, Rafferty, J.F. Practice parameters for the management of anal fissures (3rd revision). Dis Colon Rectum 2010; 53:1110.
  5. Madalinski MH. Identifying the best therapy for chronic anal fissure. World J Gastrointest Pharmacol Ther.2011;2(2):9-16. Διαθέσιμο στην ιστοσελίδα: http://www.wjgnet.com/2150-5349/full/v2/i2/9.htm