ΙΟΓΕΝΕΙΣ ΜΥΡΜΗΓΚΙΕΣ

ιογενείς μυρμηγκιές

ιογενείς μυρμηγκιές

Οι ιογενείς μυρμηγκιές (μυρμηκίες) , αυτή η συνηθισμένη νόσος προκαλείται από λοίμωξη από διάφορα στελέχη του ιού των ανθρωπίνων θηλωμάτων (HPV). Τα παιδιά παρουσιάζουν συχνότερα μυρμηγκιές στα χέρια και τα πόδια. Συχνά εμφανίζεται ως κοινή μυρμηγκιά (κονδυλώματα). Οι επίπεδες μυρμηγκιές παρατηρούνται συχνά στη ράχη των χεριών ή στο πρόσωπο.

Οι περισσότερες μυρμηγκιές υποχωρούν αυτόματα με την πάροδο του χρόνου. Ωστόσο, η θεραπεία απαιτείται από τους ασθενείς και, εάν πρόκειται για παιδιά, από τους γονείς τους για διάφορους λόγους. Οι μυρμηγκιές μπορεί να είναι επώδυνες, να αποτελούν αντικείμενο εμπαιγμού, να οδηγήσουν σε απώλεια της εμπιστοσύνης και διαστρεβλωμένη εικόνα του εαυτού, ανησυχία για την απώλεια της εργασίας, ανησυχία από αισθητικής άποψης ή ένα ζήτημα για τη δημόσια υγεία και ασφάλεια. Οι ανοσοκατεσταλμένοι ασθενείς μπορεί να έχουν εκτεταμένες και επίμονες μυρμηγκιές. Πριν την επίσκεψή τους στον γιατρό, οι ασθενείς συνήθως έχουν χρησιμοποιήσει από μόνοι τους κάποιο μη συνταγογραφούμενο παρασκεύασμα που περιέχει κερατολυτικές ή καυστικές ουσίες. Πιο συχνά χρησιμοποιείται το σαλικυλικό οξύ σε διάφορες συγκεντρώσεις και σε διαφορετικές βάσεις, το οποίο μπορεί να εφαρμοστεί με ή χωρίς κάλυψη. Μπορεί να προκαλέσει ερεθισμό του περιβάλλοντος δέρματος. Επίσης διατίθενται σκευάσματα εμβάπτισης με φορμαλδεΰδη, διαλύματα γλουταραλδεΰδης ή μολύβια νιτρικού αργύρου.

Κατά την επίσκεψη στο γιατρό, θα πρέπει να επεξηγηθεί η διάγνωση και η αυτόματη υποχώρηση. Θα πρέπει να εξηγηθεί στον ασθενή ο τρόπος εφαρμογής των τοπικών σκευασμάτων με ακρίβεια. Σημαντική είναι και η διατήρηση του μικρού μεγέθους των μυρμηγκιών με τη χρήση μιας λίμας ή μιας ελαφρόπετρας κατόπιν διαβροχής τους. Όταν οι ασθενείς παραπέμπονται σε δερματολόγο, η πιο συχνά χρησιμοποιούμενη θεραπεία είναι η κρυοθεραπεία με υγρό άζωτο. Η κρυοθεραπεία μπορεί να εφαρμοστεί με μια μπατονέτα από βαμβάκι ή ένα σπρέι κρυοθεραπείας. Το πάγωμα της μυρμηγκιάς γίνεται από το κέντρο και περιλαμβάνει τα 2 mm γύρω από το σημείο και η ψύξη διατηρείται για 5 δευτερόλεπτα. Η κρυοθεραπεία επαναλαμβάνεται συνήθως σε διαστήματα 1-3 εβδομάδων. Οι υπερκερατωσικές μυρμηγκιές θα πρέπει να περικόπτονται πριν την κρυοθεραπεία και οι επίπεδες μυρμηγκιές θα πρέπει να αντιμετωπίζονται μέσω δύο κύκλων ψύξης-απόψυξης. Η εν λόγω θεραπεία είναι επώδυνη και δεν γίνεται καλά ανεκτή από τα πολύ μικρά παιδιά. Οι μυρμηγκιές μπορεί να είναι επώδυνες και ενδέχεται περιστασιακά να σχηματιστούν φλύκταινες. Σε δέρμα με μελάγχρωση, μπορεί να είναι πρόβλημα η υπο- και υπερ-μελάγχρωση μετά τη θεραπεία. Η κρυοθεραπεία με υγρό άζωτο μπορεί να συνδυαστεί με τοπικά σκευάσματα. Η κρυοθεραπεία με συσκευές εφαρμογής παγωμένου διοξειδίου του άνθρακα ή διμεθυλαιθέρα δεν παράγουν τόσο χαμηλές θερμοκρασίες όσο το υγρό άζωτο και θεωρούνται λιγότερο αποτελεσματικές.

Σε περίπτωση αποτυχίας της κρυοθεραπείας υπάρχουν διάφορες άλλες επιλογές διαθέσιμες. Αποτελεσματική μπορεί να είναι η ανοσοθεραπεία με τοπική εφαρμογή διφενσυπρόνης ή πιτυρικού οξέος και η ενδοβλαβική εφαρμογή αντιγόνων ιού παρωτίτιδας/κάντιντα. Η θεραπεία μπορεί να πρέπει να επαναληφθεί αρκετές φορές πριν επιτευχθεί ανταπόκριση. Μπορεί να γίνει έγχυση ενδοβλαβικής μπλεομυκίνης με τη χρήση ενός διαλύματος που περιέχει 1μg/mL μπλεομυκίνη εντός της μυρμηγκιάς ή να γίνει εφαρμογή του διαλύματος στη μυρμηγκιά και, στη συνέχεια, να τρυπηθεί επανειλημμένα με ένα νυστέρι. Η εν λόγω θεραπεία είναι αρκετά επώδυνη και θα πρέπει να πραγματοποιείται μόνον από κάποιον με εμπειρία. Η χειρουργική εκτομή, η αφαίρεση ή απόξεση με CO2 laser και ο καυτηριασμός των προβληματικών και επίμονων μεμονωμένων μυρμηγκιών μπορεί να επιχειρηθεί, αλλά ο κίνδυνος ουλοποίησης και υποτροπής μπορεί να αποτελέσει πρόβλημα. Θεωρητικά, κάποιες φορές μπορεί να είναι αποτελεσματική η θεραπεία με παλμικό λέιζερ χρωστικής, στοχεύοντας στο πλούσιο δίκτυο των τριχοειδών εντός της μυρμηγκιάς.

Επίσης μπορεί να γίνει δοκιμή άλλων θεραπειών όπως από του στόματος σιμετιδίνη σε υψηλή δόση, από του στόματος ρετινοειδή, τοπικά ρετινοειδή για τις επίπεδες μυρμηγκιές, τοπική 5-φθοριοουρακίλη και από του στόματος λεβαμισόλη. Σε κάποιες δημοσιευμένες σειρές έχει αποδειχθεί ότι η σιμετιδίνη είναι αποτελεσματικά, ιδιαίτερα στα παιδιά. Ωστόσο, σε ελεγχόμενες μελέτες δεν έχει αποδειχθεί ανωτερότητα σε σχέση με το εικονικό φάρμακο. Η εντοπισμένη θεραπεία με θερμότητα με χρήση διαφόρων συσκευών είναι αποτελεσματική σε κάποιες περιπτώσεις. Η φωτοδυναμική θεραπεία με χρήση 5-αμινολεβουνικού οξέος ή άλλων φωτοευαισθητοποιητών μπορεί να αποτελέσει μέρος των θεραπειών των επίμονων μυρμηγκιών. Ο αρχικός ενθουσιασμός για τη χρήση τοπικής ιμικουϊμόδης δεν διήρκησε πολύ, ίσως λόγω της κακής διείσδυσης. Η υπνοθεραπεία και η υπόδειξη έχει υποδειχθεί ότι λειτουργούν και μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως πρώτη ή τελευταία λύση, ανάλογα, ίσως με την κλίση του θεράποντα ιατρού. Με τον ίδιο τρόπο ενδέχεται να λειτουργεί και η απόφραξη με μονωτική ταινία ή σύμφωνα με κάποιον άλλο άγνωστο μηχανισμό.

Διαβάστε επίσης:

Μυρμηγκιές