Η ΠΟΙΟΤΗΤΑ ΑΠΟΤΕΛΕΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΥΘΥΝΗ

Ο διευθυντής Λέιζερ Δερματολογίας και Μεταμόσχευσης Μαλλιών του Ιατρικού Αθηνών Χριστόφορος Τζερμιάς άνοιξε την καρδιά του στο Salve και μίλησε για την πορεία της ζωής του, αλλά και για τα μελλοντικά του σχέδια.

SALVE
23 Ιουλίου 2005

από τη Λίτσα Τριανταφυλλοπούλου

Στα παιδικά του χρόνια ήθελε να γίνει αρχιτέκτονας, και όχι γιατρός. Όμως, οι συγκυρίες οδήγησαν τα βήματά του στην πόρτα της Ιατρικής  Σχολής και αργότερα στη Λέιζερ Επεμβατική Δερματολογία. Η εργατικότητα που τον διέπει τον βοήθησε να πραγματοποιήσει τους στόχους του. Θεωρεί ότι η εξυπνάδα από μόνη της δεν είναι αρκετή για να μπορέσει κάποιος να πετύχει, καθώς και ότι η υπερβολική αυτοπεποίθηση αρκετές φορές είναι τροχοπέδη. Δεν άφησε τα πράγματα στην τύχη τους, γιατί δεν πιστεύει σε αυτή.

> Τα βιώματα της παιδικής σας ηλικίας πόσο καθοριστικά υπήρξαν για τη μετέπειτα πορεία σας;

Χ.Τ.: Θεωρώ ότι έως ένα βαθμό τα βιώματα της παιδικής ηλικίας καθορίζουν τη μετέπειτα πορεία μας. Από παιδί ήμουν πολύ καλός μαθητής και ταυτόχρονα πολύ εργατικός. Το παράδειγμα της εργατικότητας το είχα πάρει από τους γονείς μου, ενώ από την αδελφή μου πήρα την αγάπη για τη μελέτη και τη διάκριση, δηλαδή της αριστείας στο σχολείο. Παρόλο που ήταν μόνο 4 χρόνια μεγαλύτερη, αποτέλεσε για μένα παράδειγμα προς μίμηση. Στην παιδική ηλικία πιστεύω ότι η οικογένεια παίζει καθοριστικό ρόλο, αλλά και το σχολείο.

> Τι όνειρα κάνατε ως παιδί; Σκεφτόσαστε να γίνετε, για παράδειγμα, γιατρός;

Χ.Τ.: Γενικά δεν ονειρεύομαι με την έννοια των απατηλών ονείρων, είμαι πιο ρεαλιστής. Πάντως, το όνειρο μου δεν ήταν να γίνω γιατρός. Στην ιατρική οδηγήθηκα από τις συγκυρίες. Όταν ήμουν πολύ μικρός, ήθελα να γίνω πιλότος, γιατί μου άρεσε να βλέπω τη Γη από ψηλά. Αργότερα, μεγαλώνοντας, ήθελα να γίνω αρχιτέκτονας, γιατί είχα μια άποψη για τις κτιριακές δημιουργίες. Δεν ασχολήθηκα βέβαια με το σχέδιο, επειδή ο μαθηματικός που είχαμε στο σχολείο δεν με ενέπνεε. Αυτό είχε ως αποτέλεσμα την κακή μου σχέση με τα μαθηματικά, ενώ αντίθετα ήμουν πολύ καλός στη φυσική και στη χημεία. Τότε, για να περάσεις Πολυτεχνείο, χρειαζόταν -εκτός από φυσική και χημεία- και μαθηματικά, ενώ, για να δώσεις εξετάσεις στην ιατρική, δεν ήταν αναγκαία τα μαθηματικά, και αυτό εμένα με βόλευε.

> Ειδικευτήκατε στη δερματολογία και συνεχίσατε τις σπουδές σας στην Αγγλία, όπου κάνατε μετεκπαίδευση στην εφαρμογή των λέιζερ στη δερματολογία. Ποια σκέψη σάς ώθησε προς αυτή την κατεύθυνση;

Χ.Τ.: Στην αρχή ήθελα να γίνω καρδιολόγος, γιατί θεωρούσα -και θεωρώ- ότι καρδιά είναι το τελειότερο μηχανικό σύστημα που υπάρχει στον κόσμο, και αυτό μου άρεσε. Ξεκινώντας να παρακολουθήσω τον πρώτο χρόνο παθολογία και μετά να συνεχίσω ειδικότητα στην καρδιολογία, διαπίστωσα ότι έπρεπε να κάνω 10-12 εφημερίες το μήνα.Όταν έχεις λοιπόν μία στις τρεις ημέρες εφημερία, δεν ζεις τίποτα, δεν μπορείς να δημιουργήσεις, πρέπει να ξενυχτάς και να είσαι ανά πάσα στιγμή έτοιμος να βρεθείς κοντά στον ασθενή.

Θεωρώ αδιανόητο να σου ζητήσει κάποιος τη βοήθεια σου και να του την αρνηθείς. Έτσι, πήρα την απόφαση να ακολουθήσω δερματολογία, γιατί δεν είχε αυτό το ξενύχτι, που εμένα με κούραζε πολύ, και με κουράζει ακόμα και σήμερα. Έγινα λοιπόν δερματολόγος, αλλά μου έλειπε παρ’ όλα αυτά η δράση. Έβαλα στόχο να ασχοληθώ ναι μεν με τη δερματολογία, αλλά με το γνωστικό αντικείμενο της επεμβατικής δερματολογίας.

Εκεί λοιπόν συνέδεσα δύο πράγματα: πρώτον, την κλίοη που είχα προς τη μηχανική -τα λέιζερ ως μια μηχανή παραγωγής ενισχυμένου φωτός με συνέπαιρναν- και δεύτερον το γεγονός ότι στην Ελλάδα δεν υπήρχαν γιατροί εξειδικευμένοι στη λέιζερ δερματολογία. Υπέβαλα υποψηφιότητα στο ίδρυμα υποτροφιών της βρετανικής κυβέρνησης για υποτροφία, με αίτημα να εξειδικευτώ στη θεραπεία των αιμαγγειωμάτων και σε άλλες δερματικές βλάβες, υπό την έννοια της επεμβατικής δερματολογίας. Τότε τα αιμαγγειώματα δεν θεραπεύονταν με κανένα μέσο στην Ελλάδα και, για να τα θεραπεύσει, έπρεπε να πας στο εξωτερικό. Ειδικά για τα παιδιά ήταν μεγάλη ταλαιπωρία.

Στην Οξφόρδη, όπου πήγα για εξειδίκευση, τα λέιζερ ήταν το κυρίαρχο κομμάτι, αλλά ασχολήθηκα αρκετά και με τον τομέα της επεμβατικής δερματολογίας.

> Μέχρι πού μπορεί να φθάσει η εφαρμογή τους στη δερματολογία;

Χ.Τ.: Μεγάλη ανάπτυξη στη δερματολογία έγινε στη δεκαετία του ’90. Το λέιζερ εφαρμοζόταν κυρίως σε βλάβες παθολογικές, όπου η ιατρική δεν μπορούσε: να δώσει λύσεις και στη συνέχεια επεκτάθηκε και στην κοσμητική ιατρική. Θεωρώ ότι ο τομέας βλαβών που μπορούμε να θεραπεύσουμε σήμερα είναι ευρύς.

Οι εξελίξεις που περιμένουμε στο μέλλον δεν θα αφορούν τόσο την αύξηση αυτής γκάμας, αλλά κυρίως τις εξελίξεις σε εφαρμογές που αυτή τη στιγμή γίνονται σε ερευνητικό επίπεδο. Για παράδειγμα, τελευταία άρχισε η εφαρμογή των λέιζερ για τη θεραπεία της ψωρίασης και της λεύκης, αλλά η αποτελεσματικότητα είναι πολύ μικρή.

Στην ψωρίαση και στη λεύκη μπορούμε να θεραπεύσουμε πολύ μικρές βλάβες και χρειάζονται πάρα πολλές συνεδρίες, ενώ το αίτημα είναι να επέμβουμε στις μεγάλες. Στη δερματολογία τα τελευταία χρόνια οι εξελίξεις είναι αργές. Δεν θα ακούσουμε στο μέλλον για ένα νέο τομέα εφαρμογής των λέιζερ, αλλά για την αποτελεσματικότητά τους, δηλαδή την καλύτερη θεραπεία για τις ευρυαγγείες ή για τις ρυτίδες.

> Ξεκινήσατε την καριέρα σας από τη Θεσσαλονίκη, που είναι και η γενέτειρά σας. Η απόφαση να την εγκαταλείψετε για να έρθετε στην Αθήνα πόσο δύσκολη ήταν;

Χ.Τ.: Δεν ήταν δύσκολη. Ξεκίνησα την εφαρμογή των λέιζερ για τη θεραπεία των αιμαγγειωμάτων στην κλινική “Άγιος Λουκάς” στη Θεσσαλονίκη, όπου άνοιξα και το ιατρείο μου. Μέσα σ’ ένα χρόνο όμως διαπίστωσα ότι οι 8 στους 10 πελάτες που έφταναν στη Θεσσαλονίκη προέρχονταν από τη Νότια Ελλάδα.

Παράλληλα στο “Ιατρικό Αθηνών” δημιουργήθηκε Τμήμα Λέιζερ Δερματολογίας και ξεκίνησε η πορεία μου στην Αθήνα, που εκ των πραγμάτων ήταν ήδη εξασφαλισμένη. Το συγκεκριμένο τμήμα υφίσταται από το 1996, και τώρα συμπληρώνονται 10 χρόνια ζωής. Σήμερα έχει γίνει Τμήμα Λέιζερ Δερματολογίας και Μεταμόοχευσης Μαλλιών. Εν τω μεταξύ, είχαν προκύψει και θέματα που αφορούσαν τις κοσμητικές εφαρμογές με τεράστια ζήτηση στην Αθήνα, όπως η θεραπεία κηλίδων, ευρυαγγειών και ρυτίδων.

Ο χώρος στο “Ιατρικό Αθηνών” ήταν μικρός και δεν μπορούσε να σηκώσει το βάρος της ζήτησης. Έτσι, αποφάσισα να ξεκινήσω το δίκτυο Laserline Clinics, που είναι και αυτό ένα δίκτυο Λέιζερ Δερματολογίας και Μεταμόσχευσης Μαλλιών με βαρύτητα στις κοσμητικές υπηρεσίες με λέιζερ. Ήταν μια δική μου επιλογή, για πολλούς λόγους: ο πρώτος και ο πιο βασικός, ήταν ότι είχε ήδη αρχίσει η είσοδος στην Ελλάδα των λέιζερ στις κοσμητικές εφαρμογές και φοβόμουν ότι το γνωστικό αντικείμενο θα μπορούσε να στρεβλωθεί απεριόριστα, αφού ασχολούνταν με τα λέιζερ μη ειδικοί, ακόμα και μη ιατροί.

Για όλα αυτά είχα ευθύνη, αφού ήταν η εποχή -μετά το 1996- που είχα εκλεγεί γενικός γραμματέας τns Ευρωπαϊκής Εταιρείας Λέιζερ Δερματολογίας και ήμουν ταυτόχρονα εθνικός συντονιστής για τα θέματα Ελλάδας. Διερωτόμουν τι θα μπορούσε να συμβεί στη χώρα μας, αν επικρατούσαν η ημιμάθεια και η απάτη στον τομέα της Λέιζερ Δερματολογίας. Αν συνέβαινε αυτό, θα ήμουν ιδιαίτερα δυστυχής. Όμως, ακόμα και σήμερα -παρά τη δική μας επικράτηση, όσον αφορά την επιστημονική εγκυρότητα, αλλά και την αγορά με την καλή έννοια του όρου- εξακολουθούν να υπάρχουν.

Με την παρουσία μας βέβαια έχουμε εξυγιάνει σημαντικά το λεγόμενο χώρο αισθητικής στην Ελλάδα, αλλά είμαστε ακόμα στην αρχή. Η ποιότητα στην παροχή υπηρεσιών κοσμητικής ιατρικής δεν πρέπει να ξεχνάμε, όσοι ασχολούμαστε με αυτήν, ότι αποτελεί κοινωνική ευθύνη.

> Ποια είναι η συνταγή της επιτυχίας; Η εξυπνάδα είναι αρκετή για να φθάσει κάποιος ψηλά; Μήπως η μεγάλη αυτοπεποίθηση αποτελεί τροχοπέδη;

Χ.Τ.: Η εξυπνάδα είναι απαραίτητη, αλλά χρειάζεται πολλή εργατικότητα. Εγώ έμαθα να εργάζομαι σκληρά από μαθητής. ‘Ολη την προηγούμενη δεκαετία δούλευα πάνω από 16 ώρες ημερησίως, και εξακολουθώ να εργάζομαι με τους ίδιους ρυθμούς. Όσον αφορά την υπερβολική αυτοπεποίθηοη, θα έλεγα ακράδαντα ότι είναι τροχοπέδη. Είναι καταστροφική. Αυτό που δίνει φτερά για να προοδεύσεις και να εξελιχθείς είναι η αυτογνωσία, δηλαδή να ξέρεις τι έχεις πετύχει, να ξέρεις η μικρότητά οου και η ταπεινότητά σου τι μέρος του συνολικού σου γίγνεσθαι είναι. Αυτό εμένα με βοηθά πολύ.

> Η τύχη πόσο σας βοήθησε στη μέχρι σήμερα πορεία σας;

Χ.Τ.: Η τύχη βοηθά μόνο τους προετοιμασμένους. Η τύχη έρχεται να βοηθήσει μια κατάσταση, η οποία όμως έχει πρώτα δρομολογηθεί και προετοιμαστεί.

> Στις «φουρτούνες» προτιμάτε να είστε μόvos ή έχετε ανάγκη την υποστήριξη των αγαπημένων σας προσώπων;

Χ.Τ.: Πρώτα θα βρεις το σωσίβιο σου, για να επιβιώσεις, και μετά θα ζητήσει την υποστήριξή τους. Δεν θεωρώ ότι είναι ένδειξη αγάπητς το να αγκιστρωθείς στα αγαπημένα σου πρόσωπα. Αλλά, όταν συμβεί αυτό, θα πρέπει να έχεις βρει εναλλακτικές λύσεις. Διαφορετικά, είναι βέβαιο ότι θα τους οδηγήσεις σε αδιέξοδο, σε απόγνωση και μπορεί να σου κάνουν άθελά τους κακό.

> Ο Καμύ έλεγε ότι το βόλεμα είναι προσωπική προδοσία. Συμφωνείτε;

Χ.Τ.: Το βόλεμα δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι έχει και τη θετική του πλευρά: Το να περνάς καλά είναι χρέος προς τον εαυτό σου. Από την άλλη, το να μη ρισκάρεις είναι βόλεμα, γιατί δεν εξελίσσεσαι. Χωρίς ρίσκο δεν υπάρχει πρόοδος. Εγώ στηρίχτηκα στις δικές μου δυνάμεις και ρίσκαρα αρκετά. Πιστεύω ότι, αν ζούσε ο πατέρας μου, ο οποίος ήταν και αυτός άνθρωπος του ρίσκου, θα είχα αποφύγει πολλές κακοτοπιές υπό την έννοια ότι θα με βοηθούσε πάρα πολύ.

> Έχετε απωθημένα ή όλες οι επιθυμίες σας έχουν πραγματοποιηθεί;

Χ.Τ.: Η επιθυμία που έχω είναι να εργάζομαι, όπως όλοι οι φυσιολογικοί άνθρωποι, και να έχω περισσότερο ελεύθερο προσωπικό χρόνο. Εάν είχα περισσότερο χρόνο, θα τον αφιέρωνα στα παιδιά μου, και θα ένιωθα καλύτερα με τον εαυτό μου. Μετά όμως από 12 ώρες εργασίας, αυτό δεν είναι δυνατόν. Τα παιδιά μου τα βλέπω λίγο το πρωί και το βράδυ, και φυσικά το Σαββατοκύριακο. Αλλά δεν θέλω να είμαι ο μπαμπάς του Σαββατοκύριακου. Τα παιδιά μεγαλώνουν σιγά-σιγά και θα ήθελα να είμαι κοντά τους στις διάφορεε κοινωνικές και άλλες δραστηριότητές τους. Παράλληλα θα ασχολούμουν και με δικά μου ενδιαφέροντα. Σ αυτό τον τομέα υστερώ, και αυτό οφείλεται καθαρά στην πρόοδο οργάνωσης και συγκρότησης της δουλειάς μου. Στόχος μου είναι όλοι μας να εργαζόμαστε λιγότερο, αλλά με αποδοτικότερο τρόπο.

> Η ευτυχία είναι πολλά πράγματα μαζί και σε κάθε άνθρωπο διαφορετική. Εσάς τι σας κάνει ευτυχισμένο;

Χ.Τ.: Πιστεύω ότι ευτυχισμένος είναι αυτός που, ενώ δημιουργεί, δεν είναι αιχμάλωτος της δημιουργίας του και έχει την ελευθερία να βρίσκεται κοντά στα αγαπημένα του πρόσωπα και να ζει όοο το δυνατόν καλύτερα τη ζωή του. Πρέπει, για να είναι κανείς ευτυχισμένος, να ζει όπως θέλει τη ζωή του.

WHO IS WHO

Γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη, τέλειωσε την Ιατρική στο Αριστοτέλειο Πανεπιστήμιο και πήρε ειδικότητα στη δερματολογία στην Πανεπιστημιακή Δερματολογική Κλινική ΠΕΠΑΓΝΙ. Εξειδικεύτηκε στη LASER Επεμβατική Δερματολογία στην Πανεπιστημιακή Κλινική της Οξφόρδης και στο Νοσοκομείο «Lister» του Λονδίνου. Από το 1996 έως και σήμερα διευθύνει το Τμήμα Λέιζερ Δερματολογίας και Μεταμόσχευσης Μαλλιών του «Ιατρικού Αθηνών». Διετέλεσε γενικός γραμματέας της Ευρωπαϊκής Εταιρείας Λέιζερ Δερματολογίας. Είναι μέλος της Αμερικανικής Εταιρείας Λέιζερ Επεμβατικής Δερματολογίας.Έχει συμμετάσχει ως προσκεκλημένος ομιλητής σε πολλά διεθνή και ελληνικά συνέδρια και έχει δημοσιεύσει επιστημονικά άρθρα στην ελληνική και στη διεθνή βιβλιογραφία.

  • Αθηνα

    Λεωφ. Βασ. Σοφίας 49
    Στάση Μετρό "Ευαγγελισμός"
    Parking: Polis Park (Σταθμός Ριζάρη)

    Τ: 210 72 42 600

  • Μαρουσι

    Λεωφ. Κηφισίας 71
    15 θέσεις parking

    Τ: 210 61 00 900

  • Ωραριο Λειτουργιας

    Δευτέρα - Παρασκευή 9πμ - 9μμ
    Σάββατο 10πμ - 3μμ.

IQ – Intensive Quality ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΑΘΗΝΑ

Λεωφ. Βασ. Σοφίας 49, Αθήνα
Στάση Μετρό "Ευαγγελισμός"
Parking: Polis Park (Σταθμός Ριζάρη)

Τ: 210 72 42 600
    210 72 34 230

E: dr.tzermias@gmail.com

IQ – Intensive Quality ΔΕΡΜΑΤΟΛΟΓΙΚΟ ΙΑΤΡΕΙΟ ΜΑΡΟΥΣΙ

Λεωφ. Κηφισίας 71, Μαρούσι
Δαχτυλίδι Αττικής Οδού
(Έξοδος 11 "Κηφισίας" - Προς Αθήνα)
15 θέσεις parking
Στάση Προαστιακού "Κηφισίας"

Τ: 210 61 00 900

ΩΡΑΡΙΟ ΛΕΙΤΟΥΡΓΙΑΣ

Λειτουργούμε καθημερινά,
Δευτέρα – Παρασκευή, ώρες 9πμ έως 9μμ
Σάββατο, ώρες 10πμ έως 3μμ

ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΣΕΙΣ